Yağmur Siparişi

Türkiye'de yaşarken yağmuru sevip sevmediğime dair biraz kararsızdım. İzlemesi zevkli, kokusu nefis, heyecanı bol bir şey yağmur. İnce ince çiseleyebilir, büyük büyük damlalar halinde yağabilir, ince ama sık olanı iyi ıslatır, hele bardaktan boşanırcasına dediğimiz cinsten olanın keyfine doyum olmaz. Bunların hepsini camdan izlemek pek keyiflidir. Anneanneciğim hemen "ah ah acaba kimlerin evini su basıyor şimdi" diye oturup dua eder. Dünyanın bir kısmı yağmurun tadını çıkartamayacak koşullarda yaşadığı için de, "şakır şakır yağmur yağınca çok hoşuma gidiyor, bir de gökgürültüsü ve şimşek ile süslendi mi nefis" diyemediğim gibi, paçalarımın ıslanmasından, pantolonumun arkasının nokta nokta çamurlanmasından da şikayet etme hakkını kendimde bulamıyorum.

Buna rağmen bir öğrenci olarak sevmezdim yağmuru. Dedim ya, pantolonum çamurlanırdı; sanırım pek yürümeyi beceremediğimden. Üniversite zamanı elimde çizim ve ya maket varsa tam bir işkenceydi onu okula ya da eve götürmek. Zaten devasa boyutlardaki kartonları güneşli havalarda bile toplu taşıma ile okula taşımak zor iken, bir de yağmur yanında bonusu rüzgar ile büyük bir eziyet olurdu.

Aslında kutlanmayan doğum günleri

Ne zamandır aklımda, yazacağım. Vakit bulamadım değil de, kafamı toparlayamadım. Biraz da ofis dedikodusu yapmak istemedim açıkçası. Aslında alt tarafı küçük ve önemsiz bir olaydan bahsederek bazı duygularımı açacağım ama bilemedim. Geçen sabah bir arkadaşım tesadüfen şu linki gönderince, tamam dökeyim içimi dedim. 

Okul yaşantımda Party Boy Kazım ile sürekli karşılaştım, henüz iş hayatında bir araya gelmedim. Bana zararı dokunacak bir tip olduğunu da düşünmüyorum. İşim varsa acayip konsantre oluyorum ve parti sevmem.  Dikkatimi dağıtana da güzel ayar veririm. Otomatikman bu insanı eledim. Beni en çok yoran ve sinir eden tipler Bu Benim İşim Değil Ahmet, Rahat Hatun Perihan, Disiplin Abidesi Cemil, Müşkülpesent Çocuk İrfan. İşte bu beni yoran tiplerden Bu Benim İşim Değil Ahmet, Disiplin Abidesi Cemil ve Müşkülpesent Çocuk İrfan tek kişi olarak ofisimde bulunuyor ve maalesef bununla beraber listede yer almayan diğer bir kaç çok bayılınmayacak özelliği daha barındırıyor.

Artık bu insan kimse kim, neyse ne dert değil. Hepimiz çeşit çeşit insanla uğraşıyoruz çalıştığımız yerlerde. Asıl dert bu insanlara karşı hoşgörülü olabilme ve  iş dışında vakit geçirmek zorunda kalma durumu ve de bu durum başarıyla atlatıldığında elde edileceklerin umudu.  

Bu Ahmet Cemil İrfan ve hatta nicesi insanın doğum günüydü.

Zihinsel Türbülans-1

Türbülans: İki cisim birbirine vurunca çıkan sesin yüksekliği ya da gücünü belirleyen şey nedir? Birbirlerine vurulma hızı mı? Pamuklari birbirine ne kadar hızlı vursan değişmez. Ağırlık mi? Ayni pamuklari paketleyince ses cikiyor? Yüzey özellikleri mi? Paket plastik torba, boşken bu kadar ses çıkarmaz.  Metal olan cisimler daha çok mu ses çıkartıyor? Parlak olanlar mı? Sert olanlar mi? Formülü var mı?

Yer: Kapılardaki tasarım sorunlarını çözme toplantısı

Şekerporsuğum

Yaşıtlarımın çoğuna her muhabbeti açıldığında sordum, arkadaşlarıma anlattım. Hiç biri hatırlamamakla beraber şizofren olduğumu, tamamen uydurduğumu söyleyenler de oldu. Ama gün bugündür...

Tavşan bir sevgilisi olan  ve babası ile ağaç kovuğunda yaşayan Şekerporsuğu adındaki bir ayı. Bir grup arkadaşı var, maceradan maceraya koşuyorlar. O maceralardan birinde ormanın içinde bir balinaya denk geliyorlar, içine girip hazımsızlığını gidermek istiyorlar. Bir de bunların peşinde olan bir timsah çifti var. Dişi timsahın turuncu peruğu var ve asabiyetini turuncu peruğu ile eşini döverek atıyor.  Bu kadar detay hatırlıyordum işte... Ama turuncu peruklu timsahı duyan bana önce bir garip bakıyor sonra da ortamdan uzaklaşıyordu. İyi de 80ler muhabbeti yapmıyor muyuz kardeşim?

Bundan sonra içime kapandım, bu çizgi filmle ilgili hatırladıklarımı da kimseyle paylaşmadım. (İyice dramatize edeyim de, zaferimin tadını iyice çıkartayım, he he...) Yıllarca Google'da turuncu peruklu timsah, timsah çift, çizgi film, şekerporsuğu, crocodile with orange wig, olmadı alligator with orange wig, father and son bear, bear and rabbit gibi çeşitlemeler yaptım. Şekerporsuğunu ararken bal porsuğu diye bir hayvan olduğunu öğrendim. 80ler kuşağı nostalji sitelerini köşe bucak gezdim. Zamanla 80ler muhabbeti eski havasını kaybetti, 90lar Türkçe müzik tartışmaları daha bir öne geçti. Ben vazgeçmedim.

Bir reklam arası kadar afet...

Şu duyguyu bilirsiniz: Aslında dünyanın bambaşka yerinde, bambaşka koşullarda, bambaşka bir ailede de ben olarak dünyaya gelebilirdim. Afrika'da bir kabilede, Moğolistan'ın tundralarında bir çadırda yaşayabilirdim. Hep sızlandığımız halimize şükretme anıdır o an. Defalarca olmuştur.

-Ay, insanlar ne şartlarda yaşıyor....

-Hastalanınca ne yapıyor bu insanlar?

-İnanmıyorum ne zorluklar bunlar böyle...

Hep şaşkınlıkla bakar, irkiliriz ama nerede kaldığımızı unutturan uzunluğu ile dizi keyfimizi bozan reklam araları kadar rahatsız etmez bizi. Aklımız ermez, bu yaşantı onların kültürüdür, o iklimin getirdiği bir biçimdir fakat eğer belli bir yaşam kalitesi düzeyi binlerce insanın bir doğal afette ölmesine neden oluyorsa, belki de yanlış giden ya da hiç gitmeyen birşeyler vardır.

Belgesellerden izlediklerimizin gerçeğini ucundan kıyısından 2011 yılında Tayland'a  yaptığım gezide görmüştüm. Turistik amaçlarla yapılmıs bir dekor gibi gözükse de insanlar bu dekora çok da yabancı değillerdi. Dekorun böyle olduğu bir yaşantının gerçeği nasıldı? 

How I feel when I put stuff on the Internet

How I feel when I put stuff on the Internet

Karı boşatan kampanyalar

Daha online alışverişte kredi kartımı kaptırır mıyım fobisini henüz atlatamamış insanımız, Migros'un sanal mağazasından sipariş ettiğim domatesi kim seçecek sorunuyla uğraşırken bugün işlerin bu raddeye ulaşacağını tahmin edebilir miydi acaba?

Yıllar geçti, devir değişti. En çok çaba sarfettiğimiz alan olan futbolu bile tüketim çılgınlığımızın geldiği başarı seviyesine getiremedik. Şaka bir yana, bildik tanıdık markaların sanal alışveriş siteleri bitti, bir de bu markaların ürünlerini biraraya getiren yepyeni siteler türedi. İşimize de geldi, çekiç ile sargı bezini aynı anda aynı yerden üstelik cebimizden tek kuruş çıkmadan(!), üstelik nöbetçi eczane ve eve yakın hırdavatçı arama derdi olmadan alabilmek iyiydi. Ne çok şey öğrendik, ne çok değişik şey satıyorlarmış meğerse dedik...  

Çiçek gönderdik, kurabiye sipariş ettik, ayakkabı aldık olmadı iade ettik, uzaktaki arkadaşımıza ev hediyesi yolladık. Biz yolladık, siteler çeşitlendi;

Sosyal Yalnızlık…

Kitap okurken çarpıcı cümlelerın altını çizmek, duraksayıp bir müddet üzerinde düşünmek gibi bir alışkanlığım yok. Bu sebeple çağa ayak uydurup, cümlenin bulunduğu sayfanın resmini çekip, etrafını buğulaştırıp sosyal medyada paylaşmak konusunda da modanın gerisinde kaldım.

 Soti Triantafyllou’nun Kurşunkalem Fabrikası kitabında, akrabaları olmasına rağmen memleketlerine geri döndüklerinde kendilerini karşılamaya gelen kimsenin olmadığını gören Antho “Ah, dünyada yapayalnızız” diyor. Çok basit ve belki de defalarca duyduğum bu kelime grubunun bir anda beni bu kadar etkilemesi enteresan. Belki de 2006 yılından beri yurtdışında yaşıyor olmamın bir etkisi var bunda. O an için çevremdeki herkes ölürse ne yaparım diye düşündüm. Çok ürkütücü bir his…

İlk aklıma gelen çözüm: İnternete girerim.

 Forumlar, arkadaşlık siteleri, sosyal paylaşım siteleri; hepsi yeni insanlar tanımam ve yeni ilişkiler kurmam için elimin altında… O ruh haliyle, bir insan ne kadar sağlıklı ilişkiler kurar, temaslar yapar tartışılır belki ama anladım ki bugün “asosyalleştiriyor” suçlamasıyla kötülediğimiz internet zamanı gelince sosyalleştirmenin en alasını yapabilecek kapasitede. Evet, bunu zaten biliyorduk belki ama; bu tespit bana sanal meydanda hoşgörümü artıracak bir neden sundu. İnternette gördüğüm çoğu saçma şeyin haklı bir nedeni olduğunu… Yalnızlık…